คนที่เห็นแก่ตัว ไม่เคยรักใครจริง สุดท้ายเขาจะไม่เหลือใครสักคน

คนที่เห็นแก่ตัว ไม่เคยรักใครจริง สุดท้ายเขาจะไม่เหลือใครสักคน

เธอได้ครอบครองทุกๆ อย่าง แล้วเธอสุขใจหรือ

เธอทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา ไม่ว่าถูกหรือผิดก็ไม่สน เธอภูมิใจหรือ

เธอรักแต่ตัวเอง ไม่สนใจความเดือดร้อนของคนอื่นๆ เธอยังได้ชื่อว่ารักเป็นอยู่หรือ

ความละอายต่อบาปกรรม ควรมีติดตัว แม้ใครไม่เห็น

ความผิดชอบชั่วดี ควรสำนึกอยู่ทุกขณะจิต ทุกลมหายใจ

คนชั่วที่ได้ชื่อว่า ชั่ว เพราะทำบาปได้ โดยไร้การละอาย

พอรู้ว่าทำชั่ว แล้วยังไม่สำนึก ไม่เกรงกลัวต่อบาปกรรม

นั่นจึงเป็นที่มาของ คนชั่ว

คือ คิดไม่ได้ ทำดีไม่ได้ หลงในการทำผิดซ้ำๆ จนติดเป็นนิสัย

พอทำทุกๆ วันเข้า จิตก็มืดบอด ไร้การละอายใจ

จนฝังรากลึกกลายเป็น สันดานที่แก้ไขไม่ได้

เพราะตัวเอง ไม่อยากแก้ ไม่อยากปรับ

คนที่คุ้นชินกับการทำไม่ดีบ่อยครั้ง

จะรู้ว่าความดี ทำยากมาก ให้ผลช้าเป็นเต่าล้านปี

แตกต่างจาก ทำตามใจ ตามกิเลสในใจตน

ให้ผลทันที สนองความอยากได้ทันที สะใจในทันที เห็นผลลัพธ์ทันที

อย่าทำความไม่ดีเลยท่านทั้งหลาย

การสร้างเวรกรรมให้กับตนเองนั้นก็บาปไม่น้อย

ชีวิตนี้ ชีวิตเดียว มันยังทุกข์ทรมานไม่พอหรือ

ใยท่านถึงสะสมเวรกรรม เวรภัย ไม่จบสิ้น

ทำไมถึงผูกพยาบาทเจ้ากรรม ไม่ยอมอภัย

ปล่อยวางให้ใจเราเป็นอิสระสักที

ใจท่านทุกข์ไม่มีใครล่วงรู้หรอก

ข้าพเจ้าก็ไม้รู้ นอกจากตัวท่านเองเท่านั้นที่รู้

ที่มา นาม บุญ